Problem dotyczący obowiązku utworzenia kancelarii tajnej dotyka również innych podmiotów niż operatorzy, o których się mówi w kontekście zaskarżenia do TK art. 40 ust. 3 ustawy prawo telekomunikacyjne.
Dzieje się tak ze względu na obowiązywanie przepisów art. 242 kodeksu postępowania karnego oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 roku w sprawie sposobu technicznego przygotowania sieci służących do przekazywania informacji, do kontroli przekazów informacji oraz sposobu dokonywania, rejestracji, przechowywania, odtwarzania i niszczenia zapisów z kontrolowanych przekazów (Dz. U. Nr 110, poz. 1052).
Podmiotami obowiązanymi w rozumieniu cytowanego rozporządzenia są urzędy, instytucje oraz podmioty prowadzące działalność telekomunikacyjną, o których mowa w art. 237 § 5 Kodeksu postępowania karnego (a więc zakres podmiotowy jest znacznie szerszy niż w przypadku rozporządzenia wykonawczego do art. 40 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego i obejmuje jak się wydaje np. przedsiębiorcę, który co prawda nie jest operatorem, ale dysponuje siecią wewnętrzną w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego).
Na podstawie cytowanego rozporządzenia przygotowanie sieci służącej do przekazywania informacji, do przeprowadzania kontroli i utrwalania przekazów informacji polega na zapewnieniu przez podmiot obowiązany (o których wyżej), eksploatujący sieć, technicznych możliwości przeprowadzenia takiej kontroli i utrwalania, w szczególności na utworzeniu technicznego systemu kontroli i utrwalania kontrolowanych przekazów informacji oraz przechowywania i niszczenia zapisów z tych przekazów, w tym posiadanych danych.
Udział pracowników podmiotów obowiązanych w realizowaniu zadań, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia (a więc: sposób technicznego przygotowania sieci służących do przekazywania informacji, do kontroli rozmów telefonicznych lub innych przekazów informacji dokonywanych z wykorzystaniem tych sieci, oraz sposób dokonywania, rejestracji, przechowywania, odtwarzania i niszczenia zapisów z kontrolowanych rozmów telefonicznych oraz treści innych rozmów lub przekazów informacji, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną), wymaga posiadania przez nich poświadczenia bezpieczeństwa wydanego na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.
Czynności związane z wykonywaniem orzeczeń i zarządzeń w przedmiocie kontroli oraz utrwalenia przekazów informacji, a także związane z nimi doręczenia, powinny być realizowane w sposób przewidziany dla przekazywania wiadomości, na które rozciąga się obowiązek ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.
Podmiot obowiązany zapewnia rejestrację faktu przeprowadzenia kontroli przekazów informacji, gromadząc dane o przeprowadzonych kontrolach. Dane te obejmują: 1) sygnaturę akt sprawy i datę wydania postanowienia sądu lub prokuratora; 2) datę przeprowadzenia kontroli; 3) informację o podmiocie uprawnionym; 4) imię i nazwisko użytkownika sieci lub nazwę podmiotu będącego użytkownikiem, w stosunku do którego zarządzono kontrolę; 5) czas dokonywania kontroli.
Gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie danych, o których mowa wyżej odbywa się przy zastosowaniu przepisów dotyczących ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.
Na podmioty obowiązane w rozumieniu cytowanego rozporządzenia do art. 242 kpk nałożony zatem został de facto obowiązek utworzenia kancelarii tajnej.
Mimo iż gospodarzem przywołanego rozporządzenia jest Minister Sprawiedliwości - zakres regulacji dotyka sfery zainteresowań Ministra Infrastruktury. Przytaczając fragment art. 242 kpk, a więc delegację ustawową do wydania przytoczonego rozporządzenia: "Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności, Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania sieci służących..."